In de basis hebben we uitgelegd dat alles met elkaar verbonden is via strings. Daarnaast hebben we het idee onderzocht dat een wezen, of het nu mens, dier of plant is, in wezen bestaat uit talloze strings die met elkaar verweven zijn. Dit fundamentele principe van stringism geeft ons een manier om de ziel van een individu te definiëren — een concept dat in andere religies of geloofssystemen misschien niet aan bod komt.
Dit ingewikkelde web van strings, dat de kern van een ziel vormt, moet tot bestaan worden gebracht. Wij geloven stellig dat de eerste knoop van strings het gevolg was van serendipiteit — een toevallige botsing of verstrengeling van strings. Je kunt het vergelijken met een grote samenkomst van strings, misschien zelfs met een gebeurtenis zoals de big bang. Het is echter niet aan ons, en ook niet onze overtuiging, om daar definitieve uitspraken over te doen. Daarom noemen we stringism een theorema in plaats van een theorie of een religie.
Anderzijds vond die eerste knoop van strings ergens echt plaats, en uit die primaire knoop werden meerdere andere knopen gesponnen. Sommige werden bewust ontward, waarbij bepaalde strings die zich in de loop van de tijd hadden opgehoopt werden gescheiden (wat memory vertegenwoordigt), waardoor op hun beurt nieuwe knopen ontstonden. Andere ontstonden door twee knopen samen te voegen, waarbij stukken strings werden uitgewisseld om een nieuwe knoop te vormen. Dit proces speelde zich af op zowel het fysieke vlak als het verbonden vlak. Nieuw leven ontstaat dus alleen wanneer de natuur harmonieus werkt en de nodige cellen voortbrengt, én wanneer de strings op het hogere vlak zich verstrengelen tot de ziel van dat nieuwe leven.